ฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์-จุฬาถือกำเนิดโดยความคิดของนักศึกษาทั้ง 2 สถาบัน กลุ่มหนึ่ง ซึ่งเคยอยู่โรงเรียนเดียวกัน ได้หารือกันว่า ควรจะมีการแข่งขันฟุตบอลระหว่าง สถาบันให้เป็นประเพณีดังเช่น อ๊อคฟอร์ด กับเคมบริดจ์ หรือ ฮาวาร์ด กับเยล
ฝ่ายธรรมศาสตร์ที่มีตัวตั้งตัวตีคือ ต่อศักดิ์ ยมนาค (พ.ต.ท.) ,อนันต์ พัฒนะ ,เส็ง อ้วงตระกูล ,สาย กำไลนาค ,ประภาส จิระเสวี ,ทวี ฉัตรเนตร , สิทธิ ธรรมพานิช ,ประไพ สวัสดิชูโต ,บุศย์ สิมะเสถียร ,เล็ก ดีแคมโปส ,ลออ เมฆทรงกลด
ฝ่ายจุฬาฯ มี มรว.สุมนชาติ สวัสดิกุล , ประยุทธ สวัสดิสิงห์ ,ประสงค์ ชัยพรรค ,มรว.ปราน เนาวรัตน์ ,เอี่ยม ชื่นมนัส , ชุด อยู่สวัสดิ์ , รัสมี สุทธิคำ ,อรุณ รัตนะรังษี , สนิท โชติเวส , พนม จักกะพาก , พิมล กลกิจ, สมัย สาระคุณ , มาลา คีตะจิตต์
จากการพูดคุยของนักศึกษานำไปสู่ผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่าย ซึ่งตกลงให้ธรรมศาสตร์เป็นเจ้าภาพ ดร.เดือน บุนนาค เลขาธิการ มธก. ในสมัยนั้นเป็นเจ้าภาพรับจัดการแข่งขัน สถานที่แข่งขันครั้งแรก วันที่ 4 ธันวาคม 2477 ก็จัดที่สนามหลวง จากคำเล่าขานของนักฟุตบอลที่ยังคงมีชีวิตเล่าว่า สนามทุ่งพระสุเมรุสมัยนั้นเป็นสนามที่กว้างที่สุด และมีชื่อเสียงมาก เคยเป็นที่แข่งขันฟุตบอลถ้วยใหญ่ซึ่งเป็นถ้วยพระราชทานจากรัชกาลที่ 6
วัตถุประสงค์ของการแข่งขันครั้งแรกนั้น นอกจากเพื่อความสามัคคีระหว่างเพื่อนแล้ว ยังเก็บเงินค่าดูเพื่อบำรุงสมาคมปราบวัณโรค ซึ่งเป็นโรคที่ร้ายแรงที่สุดในสมัยนั้น โดยรายได้จากการแข่งขันทุกครั้ง หลังหักค่าใช้จ่ายก็จะมอบให้การกุศลทุกครั้ง ส่วนสถานที่ในการแข่งขัน ครั้งที่ 2-4 จัดที่สนามโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และครั้งที่ 5 เป็นต้นมา จัดที่สนามศุภชลาศัยจนถึงปัจจุบัน
เปิดตัวเสื้อเชียร์ปี 64
